200+ દીકરી વિદાય શાયરી ગુજરાતીમાં | Dikri Vidai Quotes in Gujarati

દીકરી વિદાય લેતી વેળા આંખો ભીની થઈ જાય,
હાસ્યના ઘરમાં શાંતિની સન્નાટા છવાય.

પિતાની આંખોમાં સપના તૂટેલા દેખાય,
દીકરી વિદાયે હૃદયનો એક ખૂણો સૂનોય જાય.

માતા કહે હસીને જા બેટી તારા ઘર,
પણ હૃદય કહે રોકાઈ જા એક પળ સર.

ઘરની રાણી હવે બીજા ઘર જાય,
પરંતુ એના પ્રેમનો સુગંધ ક્યારેય ન ખૂટી જાય.

દીકરી જતી વેળાએ ઘર ખાલી લાગે,
એના પગલાંના અવાજ હવે સ્મૃતિમાં વાગે.

હસતાં હસતાં એ વિદાય લેતી જાય,
પરંતુ આંખો કહી જાય અશ્રુની વાર્તા.

દીકરીના લગ્નમાં ખુશી પણ દુઃખ પણ હોય,
એ વિદાયનો પળ હૃદયને રડાવી જાય.

એના હાથમાં મહેંદી છે, આંખોમાં પ્રેમ,
પરંતુ વિદાયનો દુઃખ છે હૃદયમાં નેહભર્યો નેમ.

પિતા કહે — “બેટી તું હંમેશાં ખુશ રહે”,
પણ એ શબ્દોમાં છુપાય છે અનંત કળપના નદિ.

માતાની આંખો કહે હજારો વાત,
દીકરી વિદાયે દરેક ભાવ બને બયાનાત.

દીકરી વિદાયે ઘરનું દીવડું ધીરો થાય,
એની હાસ્યની યાદો જ હવે પ્રકાશ લાય.

એક હાસ્યમાં બાળપણ ભળેલું,
હવે એ વિદાયે દરેક ખૂણું ખળભળેલું.

દીકરી વિદાયે માતા હસે પણ દિલ રડે,
પ્રેમના આંસુ ગાલે ધીમે ધીમે વહે.

એના પગલાંના અવાજ હવે યાદોમાં વાગે,
ઘર ખાલી ખાલી લાગે.

વિદાયનો એ પળ અજબ હોય,
ખુશી અને દુઃખનું સંગમ હોય.

દીકરી હવે કોઈની પત્ની બને,
પણ પિતાના હૃદયમાં હંમેશાં દીકરી જ રહે.

વિદાયે એ આંખોમાં ઝળહળતા અશ્રુઓ,
કહે છે પ્રેમની અધૂરી કથા.

માતા કહે — “બેટી તારા ઘર સુખથી ભરાય”,
પણ મન કહે — “એક વાર પાછી આવાય”.

દીકરી વિદાય લે ત્યારે સમય થંભી જાય,
એ ક્ષણને હૃદય ક્યારેય ભૂલી ન જાય.

ઘરનો દરેક ખૂણો એને બોલાવે,
પણ હવે એનો મકાન બીજે જ બને.

દીકરી વિદાય લેતી વેળાએ પવન પણ થંભી જાય,
ઘરનું દરેક દિવાલ અશ્રુ વહાવતી જાય.

પિતાની આંખો કહે હજારો અધૂરી વાત,
દીકરી વિદાયે થાય હૃદયની વિલાયત.

માતા કહે, “બેટી, તું ખુશીથી જા”,
પણ મન કહે, “હવે ઘરમાં શાંતિ ક્યાંથી લાવા?”

દીકરી વિદાયે આખું ઘર રડે,
એના સ્મરણોથી દીવાલો પણ ભીંજાય.

ઘરનાં આંગણે શાંત શાંત લાગે,
એના હાસ્ય વિના હૃદય સૂનુ વાગે.

વિદાયની પળ એ દસ્તાવેજ બની રહે,
જ્યાં પ્રેમ, દુઃખ અને આશીર્વાદ લખાય.

એના હાથમાં ચુડીઓ ખણખણે છે,
પણ હૃદયમાં વેદના ધીમી ધીમી ધણધણે છે.

દીકરી વિદાયે સૂરજ પણ ધીમો થાય,
માતાના હૃદયમાં અંધારું છવાય.

પિતાનો ગર્વ પણ આંખોથી વહે,
બેટી વિદાયે પ્રેમના શબ્દો અચાનક ખૂટી જાય.

દીકરીના પગલાંથી ઘર જીવંત રહેતું,
હવે એના વિના શાંતિ પણ નિર્વાણ સમી લાગે.

દીકરી વિદાયે માતા કહે — “તારો ઘર તારી રાહ જુએ”,
પણ મન કહે — “હું અહીં ખાલી ખાલી રહે.”

એના રમકડાં ખૂણામાં પડ્યા રહે,
પણ એના અવાજની રાહ આંખો જોયા કરે.

વિદાયની એ પળ હસતાં હસતાં પણ રડાવી જાય,
પ્રેમના આંસુઓથી ધરતી ભીની થઈ જાય.

દીકરી એ ફૂલ છે, જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એની સુગંધ આ ઘરમાં હંમેશાં રહે.

એના હાસ્યના પડઘા હવે સ્મૃતિમાં વાગે,
એની વિદાયે મનના તાર ખળભળાવે.

વિદાયનો પળ એ કવિતા બને,
જ્યાં શબ્દો પણ આંસુઓથી લખાય.

પિતાનું હૃદય કહે — “જતી રહી મારી દુનિયા”,
પણ મુખ પર સ્મિત રાખે — “તું ખુશ રહે બેટા.”

દીકરી વિદાયે ઘરનો તહેવાર પણ શાંત લાગે,
ખુશી વચ્ચે દુઃખનો સૂર વાગે.

એના હાથના લાડ હવે ખાલી લાગે,
માતા પિતાના હૃદયમાં અજબ ખાલીપો વાગે.

દીકરી વિદાયે ઘરની ઘડિયાળ પણ ધીમે ચાલે,
સમય પણ દુઃખની લયમાં ભાળે.

દીકરી વિદાયે મનમાં વાદળ છવાય,
હાસ્યના ઘરમાં શાંતિ છવાય.

માતા કહે — “હવે તું તારા ઘરના તારલા બની જા,”
પણ હૃદય કહે — “તું મારી આંખોની ઉજાસ બની જા.”

દીકરી વિદાયે દરેક ખૂણો બોલે,
એના પગલાંની ગૂંઝ હવે સ્મૃતિમાં ડોળે.

એના વિના ઘરનું આંગણું અધૂરું લાગે,
પ્રેમના રંગો હવે ફિક્કા લાગેઁ.

પિતાની આંખો પ્રેમથી ભરાય,
પણ શબ્દો ચૂપ થઈ જાય.

દીકરી એ ચાંદની જેવી કિરણ,
હવે બીજે આકાશે ચમકતી બને.

એ વિદાયે હસે પણ આંખો કહે દુઃખ,
હૃદયમાં પ્રેમના અશ્રુઓનું સંગ્રહ.

માતા હસે બેટીને વિદાય આપે,
પણ એ સ્મિત પાછળ અનંત આંસુ છુપાવે.

ઘરનો હાસ્યનો અવાજ હવે શાંત થાય,
એના વિના દરેક પળ અધૂરી લાગે.

દીકરી એ ઈશ્વરની સૌથી સુંદર ભેટ,
એ વિદાયે મનમાં ઉદાસીની લહેર લાવે.

વિદાયની વેળાએ એનો હાથ ધીમે છૂટે,
પણ એ સ્પર્શ હંમેશાં હૃદયમાં રહે.

એની વિદાય પછી માતાનું હૃદય ખાલી લાગે,
પણ એના આશીર્વાદથી ઘર જીવતું રહે.

દીકરી વિદાયે આકાશ પણ રડે,
વાદળો પણ અશ્રુ વહાવે.

એના હાસ્ય વિના ઘરનું સંગીત અધૂરું લાગે,
એની યાદોમાં જ જીવન ધબકે.

માતા કહે — “તારા ઘર સુખથી ભરાય,”
પણ એ શબ્દોમાં તરસ છુપાય.

દીકરીના હાથની મહેંદી સુખની છાપ,
પણ વિદાયે એ બની જાય લાગણીની આપ.

પિતાનો હૈયો કહે — “જતી રહી મારી દુનિયા,”
પણ એનો આશીર્વાદ આપે ખુશીનો સાગરિયા.

દીકરી વિદાયે સમય પણ થંભી જાય,
એ ક્ષણ હૃદયમાં કાયમ માટે રહી જાય.

એના વિના ચાંદની તો છે, પણ ચમક નથી,
એના વિના ઘર છે, પણ ઘરપન નથી.

દીકરી વિદાયે મન આંસુઓથી ભીંજાય,
પણ પ્રેમની આશીર્વાદની છાંયામાં સ્મિત ઝળહળાય.

દીકરી વિદાયે ઘરની ચહક મટાય,
એના વિના ઘર ખાલીપો અનુભવે.

એ વિદાયે દરેક દિવાલ કહે વાત,
“હવે એના હાસ્યની ગૂંઝ ક્યાંથી લાવાત?”

માતા કહે — “આંસુ રોકી સ્મિત આપજે,”
પણ હૃદય કહે — “મને એક વાર વળી જોઈ લે.”

પિતાના ચહેરે ગર્વ છે, પણ આંખોમાં વેદના,
દીકરી વિદાયે શબ્દો બન્યા નિરવના.

ઘરનાં ખૂણાંમાં એના પગલાંની યાદ,
હવે માત્ર સ્મૃતિમાં એનો અવાજ.

એના વિના સવાર ધીમી લાગે,
હાસ્ય વિના હૃદય સૂનુ લાગે.

વિદાયની એ પળ અજબ હોય,
હાસ્ય અને આંસુ બંને સમોય.

દીકરી વિદાયે ચાંદ પણ છુપાય,
માતા પિતાના હૃદયમાં ઉદાસી છવાય.

એ વિદાયે આંખો ભીની થઈ જાય,
પણ આશીર્વાદમાં પ્રેમની સુગંધ રહાય.

દીકરી એ ઘરનો પ્રકાશ,
વિદાયે પણ એની ઝાંખી રાખે આકાશ.

પિતાનું હૃદય કહે — “તું હવે કોઈની રાણી,”
પણ મારા માટે તું હંમેશાં એ નાની.”

એના વિના ઘરનું ગીત અધૂરું રહે,
એની યાદોમાં જ મન ભટકે.

માતા કહે — “હવે તું તારું જીવન જીવજે,”
પણ મન કહે — “તું ક્યારેય મને ભૂલતી નહીં.”

દીકરી વિદાયે વાદળો પણ રડે,
આકાશ પણ લાગે ઉદાસીના પડે.

એના હાથની ચુડીઓ ખણખણતી સ્મૃતિ આપે,
એના અવાજ વિના હૃદય અધૂરું રહે.

વિદાયની પળમાં સમય પણ થંભી જાય,
આંસુઓમાં પ્રેમના અક્ષર લખાય.

એ વિદાયે પંખી બની ઉડી જાય,
પણ એનું માળું હૃદયમાં રહી જાય.

ઘરની દિવાલો એની યાદે બોલે,
એના વિના શાંતિ પણ ખળભળે.

પિતાની આંખોમાં આશીર્વાદ ભળે,
દીકરીની વિદાયે દુઃખ પણ પ્રેમમાં ઓગળે.

દીકરી વિદાયે મન કહે — “તું જ્યાં રહે ખુશ રહે,”
કારણ કે એ સ્મિત જ તો પિતાની પ્રાર્થના બને.

દીકરી વિદાયે ઘરમાં શાંતિ છવાય,
હાસ્યના પડઘા હવે સ્મૃતિમાં રહે જાય.

માતા કહે — “તું હસીને જા બેટી,”
પણ એ સ્મિત પાછળ છુપાય અશ્રુની નદી.

દીકરી વિદાયે પંખીડા જેવી ઉડી જાય,
પણ એના પ્રેમના પંખો ઘરમાં રહી જાય.

એના વિના આંગણું સુનસાન લાગે,
હૃદયમાં પ્રેમની અધૂરી વાત વાગે.

પિતાની આંખો આભ જેવી ભીની,
દીકરી વિદાયે દુનિયા લાગે ખાલી.

એ વિદાયે બોલી ન શકાઈ એ ભાવના,
જે શબ્દોથી પણ વ્યક્ત ન થઈ શકે ક્યારના.

દીકરી એ ફૂલ, જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એની સુગંધ આ ઘરમાં હંમેશાં રહે.

માતા કહે — “તું સુખથી રહે એ મારો આશીર્વાદ,”
પણ મન કહે — “તું રોજ મારી યાદમાં આવ.”

દીકરી વિદાયે આકાશ પણ ઉદાસી થાય,
વાદળોના આંસુ ધરતી પર ઝરમરાય.

એ વિદાયે ઘરનું સંગીત થંભી જાય,
એના અવાજ વિના દરેક સૂર અધૂરા લાગે.

પિતાની ઉંચી વાતોમાં આજે શાંતિ,
એના હૃદયમાં દીકરીની યાદની નરમ પાંખી.

એના વિના ચા પણ ફીકી લાગે,
એના વિના સવાર ધીમે ધીમે જાગે.

દીકરી વિદાયે મન કહે — “તું ખુશ રહે,”
પણ આંખો કહે — “એક વાર પાછી વળી જા ને.”

માતા એના રૂમમાં નજર કરે રોજ,
સ્મૃતિના અંશમાં શોધે એની હોજ.

દીકરી વિદાયે ઘરનું આકાશ ધૂંધળું થાય,
એની યાદે પ્રેમની રોશની ફેલાય.

એના પગલાંના અવાજ હવે સપનામાં વાગે,
એની વિદાયે મનના તાર ખળભળે.

પિતાનો આશીર્વાદ એના સાથી ચાલે,
એની સ્મિતથી દરેક અંધકાર ટળે.

દીકરી વિદાયે શબ્દો અટકી જાય,
આંસુઓ જ હવે ભાષા બની જાય.

એના વિના ઘર લાગે ખાલી ખાલી,
એના પ્રેમ વિના દરેક દિવાલ ઉદાસી.

દીકરી વિદાયે મન કહે ધીમે ધીમે —
“તું જ્યાં રહે બેટી, ત્યાં ઈશ્વર તારા સાથે રહે

દીકરી વિદાયે પંખી જેવી ઉડી જાય,
પણ એના પ્રેમનો પડછાયો હંમેશાં રહી જાય.

એના વિના આંગણું સૂનુ લાગે,
હાસ્યના પડઘા હવે સ્મૃતિમાં વાગે.

માતા કહે — “તું હસીને જા બેટી,”
પણ હૃદયમાં અશ્રુઓની નદી વહેતી રહે.

પિતાનું હૈયું ગર્વથી ભરાય,
પણ દીકરી વિદાયે આંખો ભીની થઈ જાય.

એ વિદાયે દરેક પળ નિરવ બને,
મનના તાર ધીમે ધીમે ધૂણાય.

દીકરી એ ઘરનો ચાંદ,
એની વિદાયે રાતો અધૂરી લાગે.

એના વિના ચા પણ સ્વાદહીન લાગે,
એના અવાજ વિના સવાર અધૂરી લાગે.

પિતાની આંખોમાં ગર્વ છે અને તરસ પણ,
એ વિદાયે મૌનનો સાગર ભરાય.

દીકરી વિદાયે ઘરની દિવાલો રડે,
એના વિના સમય પણ ધીમો ધીમો વળે.

માતા એના કપડાંને હાથમાં લે,
અને એના સુગંધમાં ડૂબી જાય ને રડે.

દીકરી એ ફૂલ જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એની સુગંધ આ ઘર કદી ન છોડે.

વિદાયની પળ હાસ્યમાં છુપાયેલું દુઃખ,
મનના ખૂણે રહે અશ્રુનો રુખ.

એના વિના ઘરનું સંગીત બંધ થાય,
પ્રેમના સૂર માત્ર યાદોમાં વાગે.

દીકરી વિદાયે દરેક ચહેરે સ્મિત,
પણ એ સ્મિત પાછળ છુપાય અશ્રુની રીત.

એના પગલાંની ગૂંઝ હવે યાદોમાં વાગે,
હૃદયમાં એની મીઠી વાતો ઝૂમે.

પિતા કહે — “તું હવે તારું ઘર વસાવજે,”
પણ મન કહે — “તું રોજ મને યાદ કરજે.”

દીકરી વિદાયે માતાનું હૃદય ખાલી લાગે,
એની વિના દરેક પળ સૂની લાગે.

એ વિદાયે સમય થંભી જાય,
શબ્દો ચૂપ થાય, આંખો બોલી જાય.

દીકરી એ ઈશ્વરનો આશીર્વાદ,
એ વિદાયે ઘરમાં છવાય ઉદાસીનો સુવાદ.

એના વિના પણ ઘર જીવતું રહે,
કારણ એનો પ્રેમ દરેક ખૂણે વહે.

દીકરી વિદાયે મનની દીવાલો કંપી જાય,
એના પગલાંના અવાજથી હૃદય ધ્રૂજી જાય.

માતા કહે — “હવે તું તારું ઘર સજાવજે,”
પણ મન કહે — “મારા હૈયાનો ખૂણો તો તું જ છે.”

દીકરી વિદાયે સૂરજ પણ ધીમો થાય,
એના વિના આકાશ ઉદાસી દેખાય.

એના હાસ્યના પડઘા હજીય વાગે,
પણ એના વિના ઘરના સૂર અધૂરા લાગે.

પિતાના ચહેરે સ્મિત છે, પણ હૃદય રડે,
દીકરી વિદાયે આંખો અશ્રુથી ભરે.

એ વિદાયે શબ્દો થંભી જાય,
મનના તાર ધીમે ધીમે ઝણઝણાય.

દીકરી એ ફૂલ જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એનું સુગંધ આ ઘરમાં કદી ન ભૂલે.

એના વિના આંગણું શાંત લાગે,
પ્રેમની વાતો હવે પવનમાં વાગે.

માતા કહે — “તું હંમેશાં હસતી રહે,”
પણ એના શબ્દોમાં છુપાય અશ્રુની મહેક.

દીકરી વિદાયે ઘરના ખૂણામાં ઉદાસી રહે,
એના વિના સમય પણ થંભી રહે.

પિતા કહે — “તું ખુશીથી જા,”
પણ મન કહે — “તું પાછી વળી આવ જરા.”

એ વિદાયે સૂરજ ઢળતો લાગે,
એના વિના ચાંદ પણ ધૂંધળો લાગે.

દીકરી એ આશીર્વાદ જે ઈશ્વર આપે,
એની વિદાયે હૃદયમાં તરસ છાપે.

એ વિદાયે હાસ્યમાં દુઃખ છુપાય,
હૃદયમાં પ્રેમનો સાગર ઉછળાય.

દીકરી વિદાયે મન કહે ધીમે ધીમે —
“તું જ્યાં રહે ત્યાં ઈશ્વર તારા સાથી રહે.”

એના વિના ઘર અધૂરું લાગે,
દરેક વસ્તુ એની યાદ અપાવે.

પિતાની આંખો પ્રેમથી ભરી જાય,
એ વિદાયે હૃદયના તાર રડે.

એના પગલાંનો અવાજ હવે સપનામાં વાગે,
એની યાદો મનમાં હંમેશાં ઝૂમે.

દીકરી એ ચાંદની જેવી કોમળ કિરણ,
વિદાયે એ બીજે આકાશે પ્રકાશે.

એના વિના ઘરનું આકાશ ખાલી ખાલી,
પણ પ્રેમની સુગંધ હજીયે રહી ગઈ ભાળી.

દીકરી વિદાયે ઘરના ખૂણાં રડે,
એના વિના શાંતિ પણ ઉદાસી લાગે.

માતા કહે — “હવે તું તારું ઘર વસાવજે,”
પણ એના હૃદયમાં તરસનો દરિયો ઉછળે.

દીકરી વિદાયે હાસ્ય મટાય,
પણ એના પ્રેમની સુગંધ હજીય રહી જાય.

એ વિદાયે આંખો ભીની થાય,
પણ મન આશીર્વાદથી ભરાઈ જાય.

પિતાના હાથથી હાથ છૂટે ધીમે,
પણ હૃદયના બંધન ક્યારેય ન તૂટે.

દીકરી એ ઈશ્વરની અનમોલ ભેટ,
એ વિદાયે ઘરમાં શાંતિનો આબેહૂબ ઘેટ.

એના વિના ઘર ખાલી ખાલી લાગે,
એની યાદો મનમાં ઝરણા સમી વાગે.

વિદાયની પળ એ અજબ લાગે,
હાસ્ય વચ્ચે આંખો ભીની થઈ જાય.

એ વિદાયે શબ્દો ચૂપ થાય,
મૌન પ્રેમની ભાષા બોલાય.

માતા કહે — “તું હવે રાણી બની જા,”
પણ એનું હૃદય કહે — “તું મારી બાળા રહી જા.”

દીકરી વિદાયે પંખીડું ઉડી જાય,
પણ એના પ્રેમનો છાંયો અહીં રહી જાય.

એના વિના ઘરનો દરેક ખૂણો બોલે,
“તું ક્યાં ગઈ બેટી?” — એ પૂછે ધીમે ધીમે.

પિતાની આંખોમાં સપના છે અધૂરા,
એના વિના દિવસો લાગે અધૂરા.

દીકરી વિદાયે આકાશ પણ ઝરમરાય,
વાદળો પણ પ્રેમના અશ્રુ વહાવાય.

એ વિદાયે સ્મિતમાં છુપાય વેદના,
જે બોલી ન શકાય તેવી લાગણા.

એના પગલાંના અવાજ મનમાં રહે,
એની યાદો હૃદયમાં સંગીત બને.

દીકરી એ પ્રકાશ છે ઘરના દરેક ખૂણે,
એની વિદાયે અંધકાર ફેલાય પૂણે.

એના વિના સવાર ઉદાસી લાગે,
પ્રેમની પળો હવે સ્મૃતિમાં વાગે.

પિતા કહે — “તું ખુશ રહે બેટી મારી,”
પણ એ શબ્દોમાં છુપાય આંસુની ધાર.

દીકરી વિદાયે સમય થંભી જાય,
હૃદયના પાન પર પ્રેમના અક્ષર લખાય.

દીકરી વિદાયે ઘરનો દીવો ધીરો થાય,
એના વિના રોશની પણ ઉદાસી લાગે.

માતા કહે — “હવે તારા ઘરનો દીવો જળાવજે,”
પણ મન કહે — “હું તારા વિના કેવી રીતે જીવજું?”

પિતાની આંખો પ્રેમથી ભરી જાય,
દીકરી વિદાયે મનનું આકાશ ધૂંધળું થાય.

એના વિના હાસ્યનો અવાજ ખૂટે,
ઘરની દીવાલો મૌન બોલે.

દીકરી એ ચાંદની જે ઘરનું સૌંદર્ય હતી,
વિદાયે એ બીજે આકાશે ઝળહળી ગઈ.

એના હાથની મહેંદી પ્રેમની છાપ,
વિદાયે એ બની જાય યાદોની આપ.

માતા એના કપડાંને જોતી રહે,
એના સુગંધમાં સ્મૃતિઓ ખીલે.

દીકરી વિદાયે પંખીડાં ઉડે,
પણ એના ઘરના ખૂણાં હજીય એને યાદ કરે.

પિતાની છાતી ગર્વથી ઊંચી થાય,
પણ હૃદયમાં ઉદાસી છવાય.

એ વિદાયે પ્રેમ અને દુઃખનો મેળ થાય,
આંસુઓમાં આશીર્વાદ ઝળહળાય.

દીકરી વિદાયે સમય પણ ધીમો થાય,
દરેક પળ લાગણીથી તરબતર થાય.

એના વિના ઘરનું ગીત અધૂરું,
એના વિના મનનું સ્વપ્ન અધૂરું.

માતા કહે — “તું ખુશ રહે જ્યાં પણ જા,”
પણ એના દિલમાં નરમ તરસ છુપાય.

દીકરી એ ઈશ્વરનો અમૂલ્ય દાન,
એ વિદાયે હૃદય બને પૂજાનો સ્થાન.

એ વિદાયે હાસ્યમાં દુઃખ ઝળહળાય,
પ્રેમની આંખો અશ્રુઓથી ભીંજાય.

દીકરી વિદાયે ઘરમાં શાંતિ છવાય,
એના વિના દરેક ખૂણો બોલાય.

પિતાનું મૌન હજારો વાત કહે,
એના ચહેરે સ્મિત, પણ હૃદય રડે.

દીકરી એ ફૂલ જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એનો સુગંધ આ ઘરમાં હંમેશાં મળે.

એ વિદાયે આશીર્વાદની ઝરમર વરસે,
પ્રેમના આંસુ એમાં ધીમે ધીમે ભળે.

દીકરી વિદાયે હૃદયનો એક ખૂણો ખાલી થાય,
પણ એ પ્રેમ ક્યારેય સમાપ્ત ન થાય.

દીકરી વિદાયે ઘરનું આકાશ ધૂંધળું થાય,
એના વિના પવન પણ ઉદાસી વાગે.

માતા કહે — “હવે તું તારું સપનું જીવજે,”
પણ મન કહે — “તું મારી આંખોમાં જ રહે.”

પિતાની આંખો હસે પણ હૃદય રડે,
દીકરી વિદાયે શબ્દો નિરવ બને.

એના વિના ઘરનું હાસ્ય બંધ થાય,
સ્મૃતિઓ જ હવે સંગીત બનાય.

દીકરી એ ફૂલ જે હવે બીજે ખીલે,
પણ એનો સુગંધ ઘરમાં હંમેશાં મળે.

એ વિદાયે પ્રેમ અને અશ્રુઓ મળે,
હૃદયની લાગણી શબ્દોમાં ન ખલે.

માતા એના રૂમમાં રોજ નજર કરે,
એના અવાજની રાહ ચુપચાપ જુએ.

દીકરી વિદાયે ઘરની ઘડિયાળ ધીમી ચાલે,
સમય પણ તરસના રંગમાં ભાળે.

પિતા કહે — “તું હંમેશાં હસતી રહેજે,”
પણ એના શબ્દોમાં પ્રેમની વેદના રહે.

એ વિદાયે આકાશ પણ ઝરમરાય,
વાદળોમાંથી આશીર્વાદ વરસાય.

દીકરી એ ચાંદની જેવી નિર્મળ કિરણ,
એની વિદાયે રાતો અધૂરી બને.

એના પગલાંની ગૂંઝ હજીય ઘરમાં વાગે,
એના વિના દરેક ખૂણો સૂનો લાગે.

માતા કહે — “તું નવી દુનિયામાં ખીલી ઉઠજે,”
પણ મન કહે — “તું મારી હૈયાની ધડકન છે.”

દીકરી વિદાયે દરેક ચહેરો શાંત થાય,
પ્રેમના આંસુઓએ હૃદય ભીંજાય.

એ વિદાયે હાસ્યમાં પણ વેદના બોલે,
એના સ્મિત પાછળ હજારો લાગણીઓ ડોળે.

પિતા કહે — “તું મારો ગર્વ છે,”
પણ એના વિના મન અર્ધું રહે.

દીકરી વિદાયે ઘરનું સંગીત ચૂપ થાય,
પ્રેમના સૂર માત્ર સ્મૃતિમાં વાગે.

એના વિના સવારની કિરણ ફીકી લાગે,
એના વિના સાંજ નિરાશી લાગે.

દીકરી એ ઈશ્વરનો અમૂલ્ય દાન,
એ વિદાયે હૃદય બને શાંત પૂજન સ્થાન.

એ વિદાયે મન કહે ધીમે ધીમે —
“તું જ્યાં રહે બેટી, એ જગ સુખી રહે.”